Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Ο Άγγλος «φιλέλληνας» που τον τιμούμε αλλά…ήταν μισέλληνας.


Ήταν κατά της απελευθέρωσης και επιθυμούσε να καταργηθεί ο ελληνικός στρατός. Κι όμως έγινε έρανος για να γίνει το άγαλμά του.

Στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών υπάρχει ο μαρμάρινος αδριάντας του Ουίλλιαμ Γλάδστωνος , Άγγλου πολιτικού που θεωρήθηκε μέγας φιλέλληνας και έτυχε της ανάλογης αναγνώρισης και ευγνωμοσύνης από το ελληνικό έθνος. Δεν είναι μόνο ο αδριάντας αλλά και οι δεκάδες δρόμοι στην πρωτεύουσα και στις άλλες πόλεις  που έχουν πάρει το όνομά του. Η πατρίς ευγνωμονούσα… όχι μόνο τα  παιδιά της, αλλά και όσους ξένους την αγάπησαν και τη βοήθησαν σε κρίσιμες ώρες -και ο Γλάδστων ήταν ένας απ’αυτούς.

Ε, λοιπόν, αυτή η ιστορία  του φιλελληνισμού του Γλάδστωνα είναι μια από τις μεγαλύτερες απάτες του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Ο τύπος αυτός όχι μόνο δεν ήταν φιλέλληνας, όχι μόνο δεν βοήθησε διόλου, αλλά, αντιθέτως, είχε ξεπεράσει άπειρες φορές την ουδέτερη στάση και άνετα θα μπορούσε να τοποθετηθεί στο πάνθεον των μισελλήνων.

Ο Γλάδστων είχε χρηματίσει υπουργός Οικονομικών, εξωτερικών αλλά και πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας αρκετές φορές, ανάμεσα στο 1860 και στο 1886. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό που ενδιέφερε το Γλάδστωνα, ενώ ήταν επικεφαλής της υπερδύναμης, ήταν τα συμφέροντα της χώρας του και όχι βέβαια της μικρής Ελλάδας, που ήταν προτεκτοράτο των Άγγλων.

Υποτίθεται ότι η μεγαλύτερη προσφορά του ήταν η ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα. Ουδέν ψευδέστερον. Οι Άγγλοι είχαν αποφασίσει επίσημα ότι η κατοχή των Ιονίων νήσων δεν τους συνέφερε και ήθελαν να απαλλαγούν από αυτά. Αφενός λοιπόν, έκαναν τη δουλειά τους, αφετέρου το πούλησαν για δωρεά, βάζοντας ως όρο στην ελληνική κυβέρνηση και στο βασιλιά να υπογράψουν ένα επαίσχυντο κείμενο, που έλεγε ότι οι Έλληνες δεσμεύονται «να αποφύγουν κάθε επιθετική ενέργεια, κατά των γειτόνων τους των Τούρκων».

Φυσικά, αυτοί υπέγραψαν  και ορθώς έκαναν. Γενικώς, ο  φιλέλληνας Γλάδστων, μόλις άκουγε ότι η Ελλάδα επιθυμεί την απελευθέρωση των υπόδουλων παιδιών της στη Θεσσαλία, στη Μακεδονία, στην Ήπειρο και στη Θράκη, έβγαζε σπυριά. Μανία του είχε γίνει ο πλήρης αφοπλισμός της Ελλάδας. Ως πρωθυπουργός, έστειλε μια απόρρητη έκθεση στον υφυπουργό Χάμμοντ, στον οποίο υπενθύμιζε το «μοχλό του δανείου» για να υποχρεωθεί η Ελλάδα να μειώσει τις στρατιωτικές δαπάνες.

«Το καλύτερο» γράφει ο Γλάδστων «θα ήταν να καταργηθεί ολότελα ο ελληνικός στρατός, που δημιουργεί πονοκεφάλους. Εφόσον οι εγγυήσεις των τριών προστάτιδων δυνάμεων διασφαλίζουν την Ελλάδα την Ελλάδα από τυχόν επίθεση, οφείλει να μη διατηρεί στρατό και στόλο, αλλά απλώς μια αστυνομία». Μωρέ μπράβο φιλελληνισμός, και του δώσαμε και δρόμους να πάρουν το όνομά του!

Τακτικά επίσης ο Γλάδστων χρησιμοποιούσε το παράδειγμα της αποτυχημένης επανάστασης του ’66 στην Κρήτη, για να «συνετίσει» τους Έλληνες υπευθύνους. «Απομονωμένη, η Ελλάς είδε πως ήταν υποχρεωμένη να εγκαταλείψει τις βλέψει της για την προσάρτηση του νησιού. Ας βγάλει το δίδαγμά της.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να διευρύνει τα σύνορα της και ας απαλλαγεί από αυτήν την προκατάληψη». Μα, τότε, πως εξελήφθη αυτός ο άνθρωπος ως φιλέλληνας και του αποδώσαμε τόσες τ ίμες;

Πρώτον, διότι η κοινή γνώμη πίστεψε την απατεωνιά των Εγγλέζων, ότι δήθεν μας έκαναν δώρο τα Επτάνησα.

Δεύτερον, διότι ο Γλάδστων είχε κλασική παιδεία και είχε μεταφράσει Όμηρο. Οι ταλαίπωροι οι Έλληνες δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι ήταν δυνατόν να συμβαδίζει η αρχαιολατρία με έναν απροκάλυπτο μισελληνισμό.

Τρίτον, διότι στη δύση της καριέρας του, κι όταν τα συμφέροντα της Αγγλίας πήγαν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή προς την ενίσχυση της Ελλάδας, ώστε α κυριαρχήσει αυτή- που ήταν φίλη της Αγγλίας- και όχι η Ρωσία, που ήταν ανταγωνιστική δύναμη, στα νότια Βαλκάνια ο Γλάδστων άρχισε να διατυπώνει φιλελληνικές ή μάλλον αντι-τουρκικές, θέσεις.

Παράλληλα, τα ελληνικά κόμματα ήταν τόσο διαβρωμένα και ξεπουλημένα στους ξένους προστάτες που έψαχναν με το κιάλι κάποιον από τις προστάτιδες χωρίς να παραστήσει τον φιλέλληνα.

Με τούτα και με κείνα, ο Γλάδστων ανακηρύχθηκε μέγας φιλέλληνας και ευεργέτης, ενώ ο αδριάντας που στήθηκε στο πανεπιστήμιο Αθηνών έγινε με χρήματα που συγκεντρώθηκαν το 1882 με πανελλήνιο έρανο.

Πληρώσαμε δηλαδή κι από πάνω. Υπάρχει κι ένα καλό σ’αυτές τις απίστευτες ιστορίες φιλελληνισμού. Συνειδητοποιούμε πως, διαθέτοντας τέτοιους φιλέλληνες, δεν μπορεί να μας κάνει ζημιά ακόμα και ο χειρότερος ανθέλληνας.







ΠΗΓΗ: μηχανή του χρόνου


Λιαντίνης - "Θοδωράκης Κολοκοτρώνης".


Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Βρέθηκε στον Πλαταμώνα το άκρο του μυκηναϊκού πολιτισμού.



Πλούσια κτερισμένα νεκροταφεία με τάφους που ανοίγονται ξανά και ξανά -έως και τρεις φορές- και επαναχρησιμοποιούνται και ήρθαν στο φως κατά τη διάνοιξη της ΠΑΘΕ στην περιοχή του Πλαταμώνα, αποδεικνύουν ότι ο Μακεδονικός Όλυμπος αποτελεί το βορειότερο άκρο του μυκηναϊκού πολιτισμού, του σπουδαίου αυτού οικονομικού και κοινωνικού συστήματος στον Ελλαδικό χώρο.

Τα νεκροταφεία κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, περίπου στον 17ο π.Χ. αιώνα, έχουν μετακινηθεί έξω από τους οικισμούς, περιλαμβάνουν μεγάλους και περίτεχνους τάφους, κατάλληλους για πολλαπλούς ενταφιασμούς, ενώ μαζί με τους νεκρούς τοποθετούνται πολύτιμα αντικείμενα.

Η αρχαιολόγος της ΕΦΑ Πιερίας Σοφία Κουλίδου και η ανθρωπολόγος Παρασκευή Τριτσαρόλη, από το Εργαστήριο Αρχαιολογικών Ερευνών Malcolm H. Wiener της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, μελετούν το αρχαιολογικό και σκελετικό υλικό που ήρθε στο φως από δύο νεκροταφεία στις θέσεις Τριμπίνα και Ρέμα Ξυδιάς στον Πλαταμώνα Πιερίας και παρουσιάζουν τα πρώτα συμπεράσματά τους στην 30ή Επιστημονική Συνάντηση για το Αρχαιολογικό Έργο στη Μακεδονία και τη Θράκη, αύριο στη Θεσσαλονίκη.



Τα δύο νεκροταφεία βρίσκονται σε μικρή απόσταση, μόλις ένα χιλιόμετρο μεταξύ τους, και χρονολογούνται στο τέλος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, 15ος-12ος π.Χ. αιώνας. Είναι η πρώτη φορά που στην περιοχή αυτή εντοπίζονται κιβωτιόσχημοι τάφοι κατασκευασμένοι από πλακαρούς λίθους ή καλοπελεκημένες πλάκες περιμετρικά και κάποιες φορές σφραγίζονται με πηλόχωμα.

Στο εσωτερικό των τάφων αποκαλύφθηκε πληθώρα αγγείων μυκηναϊκού τύπου, επίσης πρωτοεμφανιζόμενα στην περιοχή, με χάλκινα κοσμήματα (βραχιόλια, δαχτυλίδια, σφηκωτήρες/κοσμήματα για τα μαλλιά), χάλκινα όπλα, όπως ξίφος και αιχμές δόρατος, εξαρτήματα ενδυμάτων και εργαλεία, ενώ κάποιοι από τους νεκρούς ήταν κτερισμένοι με σφραγιδόλιθους, αντικείμενο με ιδιαίτερη σημασία για την κατανόηση των ορίων του μυκηναϊκού κόσμου.

Η ανθρωπολογική εξέταση των οστών έδωσε πολύτιμες πληροφορίες, όχι μόνο για τα δημογραφικά και παλαιοπαθολογικά χαρακτηριστικά των νεκρών, αλλά κυρίως για τα ταφικά έθιμα της περιοχής.

Ένα καινούργιο στοιχείο ταφικής πρακτικής που παρατηρήθηκε στα δύο νεκροταφεία, είναι η επανάχρηση των τάφων και η δευτερογενής μεταχείριση των οστών προηγούμενων νεκρών.

Με άλλα λόγια μετά τον ενταφιασμό του πρώτου νεκρού, ο τάφος ανοίγεται ξανά έως και 3 φορές για να ταφεί ο επόμενος νεκρός και τα οστά των προηγούμενων είτε σπρώχνονταν στην άκρη είτε τοποθετούνταν σε σωρό έξω από τον τάφο και μαζί με τα λείψανα των προηγούμενων νεκρών μετακινούνταν και τα αρχικά κτερίσματα.



Αυτή η πρακτική εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο επαναπροσδιορισμού της ατομικής ταυτότητας, της κοινωνικής συνοχής και της συλλογικής μνήμης που φαίνεται ότι άλλαξε σημαντικά κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού στον ελλαδικό χώρο.
Κατά συνέπεια, τα αίτια της αλλαγής αυτής πρέπει να αναζητηθούν τόσο σε κοινωνικούς όσο και σε πολιτιστικούς παράγοντες, καθώς και στον συσχετισμό εσωτερικών εξελίξεων και εξωτερικών ερεθισμάτων.

ΣΥΜΦΩΝΑ με μελέτες του αρχαιολογικού και σκελετικού υλικού από τα δύο νεκροταφεία στις θέσεις Τριμπίνα και Ρέμα Ξυδιάς στον Πλαταμώνα Πιερίας, μετά τον ενταφιασμό του πρώτου νεκρού, ο τάφος ανοίγεται ξανά έως και τρεις φορές για να ταφεί ο επόμενος νεκρός και τα οστά των προηγούμενων είτε σπρώχνονταν στην άκρη είτε τοποθετούνταν σε σωρό έξω από τον τάφο...

Σημειώνεται ότι στο Ρέμα Ξυδιάς η ανασκαφή που έγινε στη διάρκεια των εργασιών για την κατασκευή της ΠΑΘΕ έφερε στο φως ένα αψιδωτό κτίριο μεγάλων διαστάσεων, που χρονολογείται περίπου στην ίδια εποχή με τους τάφους, ενώ στη θέση Τριμπίνα, επίσης στον Πλαταμώνα, αποκαλύφθηκε οικισμός λίγο πρωιμότερος από το νεκροταφείο.


ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ / ethnos

Η πραγματική Εθνική Εορτή πρέπει να εορτάζεται την 23η Μαρτίου! Την καθιέρωσε στις 25 Μαρτίου το Θεοκρατικό καθεστώς για να συμπέσει με τον ευαγγελισμό της θεοτόκου.


Ο αγώνας για την ελευθερία των Ελλήνων ξεκίνησε με το πέρασμα του ποταμού Προύθου, στην Μολδοβλαχία, από τον Υψηλάντη, στις 22 Φεβρουαρίου 1821 (6 Μαρτίου με το νέο ημερολόγιο) και την προκήρυξή του «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος». Ήταν ένα κίνημα που εκδηλώθηκε σε ξένη χώρα και έσβησε σε ξένη χώρα. Αν και το αρχικό σχέδιο προέβλεπε και ταυτόχρονη εξέγερση στην Ελλάδα, εδώ ακολουθήθηκε άλλη διαδρομή. Ο Χριστόφορος Περαιβός το 1818 κατέβηκε στην Μάνη, στις Κιτριές, και κατόρθωσε να ομονοήσει τους Μανιάτες Μπέηδες και να συμφωνήσουν ότι θα αγωνιστούν για την ελευθερία της Ελλάδας.

Απότοκο της Συμφωνίας των Κιτριών ήταν η παμμανιάτικη σύναξη στην Αρεόπολη (τότε Τσίμοβα), 17 Μαρτίου 1821, όπου αποφασίστηκε να αρχίσει ο αγώνας για την ελευθερία.

Μία υποχρέωση των Μανιατών για την αυτονομία τους, ήταν να παράσχουν στρατιωτική προστασία στον αγά της Καλαμάτας, όποτε αυτός το ζητούσε. Τις ημέρες του Μαρτίου 1821 είχαν πληθύνει οι ενδείξεις ότι οι Έλληνες ετοίμαζαν επανάσταση, ιδιαίτερα μετά την αποκάλυψη του φορτίου όπλων που είχε φτάσει στην Καρδαμύλη, στις 18 του μήνα. Τότε ο αγάς Σουλεϊμάν Αρναούτογλου ζήτησε από τον Μπέη της Μάνης Πέτρο Μαυρομιχάλη να του παράσχει προστασία, όπως είχε υποχρέωση. Ο Πετρόμπεης έστειλε στις 22 Μαρτίου στην Καλαμάτα 150 άνδρες υπό την αρχηγία του γιου του Ηλία Μαυρομιχάλη. Αυτοί κατέλαβαν επίκαιρες θέσεις στην πόλη και άλλοι οπλισμένοι Έλληνες ενίσχυαν ην δύναμή τους.

Θορυβηθείς ο αγάς, ζήτησε από τον Μαυρομιχάλη να έλθει ο ίδιος προς προστασία του με περισσότερους άνδρες. Την επαύριο, 23 Μαρτίου, έφθασαν στην Καλαμάτα 2. 000 Μανιάτες (κατά την αφήγηση του Κολοκοτρώνη) με επικεφαλής τον Πετρόμπεη και τον μπέη της Καρδαμύλης Παναγιώτη Μούρτζινο. Ενώθηκαν με τους υπολοίπους και όλοι μαζί έφθασαν στην κατοικία του Σουλεϊμάν Αρναούτογλου. Αλλά, αντί να του προσφέρουν προστασία, του ζήτησαν να παραδοθεί και να τους παραδώσει τα κλειδιά της πόλης. Η Καλαμάτα ήταν η πρώτη ελληνική πόλη που απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό, χωρίς μάλιστα να χυθεί σταγόνα αίμα.

Πότε ακριβώς παραδόθηκε η πόλη

Πολλοί εμβριθείς ιστορικοί θέλουν η Μεσσηνιακή Γερουσία ή Μεσσηνιακή Σύγκλητος να συστήθηκε την 25η  Μαρτίου και η προκήρυξη προς τις ευρωπαϊκές αυλές στάλθηκε στις 26 Μαρτίου. Δεν έχουν βέβαια λάβει τον κόπο να ρίξουν μια ματιά στην ημερομηνία της ίδιας της προκήρυξης ή να σταθούν στην πρώτη παράγραφό της. Η  Προκήρυξη στέλνεται εκ μέρους του αρχιστρατήγου των σπαρτιατικών στρατευμάτων Πέτρου Μαυρομιχάλη και εκ μέρους της Μεσσηνιακής Συγκλήτου. Ημερομηνία υπογραφής η 23η Μαρτίου. Για να υπάρχουν αυτά τα στοιχεία στην Προκήρυξη, δεν αποφασίστηκε ούτε η ονομασία σπαρτιατικά στρατεύματα ούτε η Μεσσηνιακή Σύγκλητος συστήθηκαν εκείνη την ημέρα. Υπήρχε σχέδιο και είχε αποφασιστεί από καιρό. Από καιρό θα πρέπει να είχε αποφασιστεί και το πνεύμα της Προκήρυξης, αν όχι το πλήρες κείμενο. Δεν είναι δυνατόν όλα αυτά να αποφασίζονται και υλοποιούνται σε μια ημέρα, και μάλιστα ημέρα αναταραχής.

Είναι πιθανό η παράδοση της πόλης να έγινε στις 22 Μαρτίου, όπως γράφει ο Φωτάκος στα «Απομνημονεύματά» του, και να επικράτησε ημερομηνία εορτασμού, η ημερομηνία της Προκήρυξης, η 23η Μαρτίου. Όμως για την σύσταση της Μεσσηνιακής Γερουσίας ο Φωτάκος γράφει: «Μετά ταύτα (σ. σ. εννοεί την παράδοση της πόλης) έκαμαν οι καπετανέοι συμβούλιον πώς να εξαπλώσουν την επανάστασιν∙ απεφασίσθη λοιπόν να υπάγουν να πολιορκήσουν μαζύ με τους εντοπίους τα φρούρια της Μεσσηνίας, Μεθώνην, Κορώνην και Νεόκαστρον, οι δε γέροντες Π. Μαυρομιχάλης, Ιωάννης και Γεώργιος Καπετανάκηδες, ο Ν. Χρηστέας, ο Π. Κυβέλος, ο Ιωάννης Κατσής ή Μαυρομιχάλης, ο Κυριακούλης Κουτράκος, ο Πατριαρχέας και άλλοι έμειναν εις τας Καλάμας δια την ευταξίαν και έκαμαν την λεγομένη Γερουσίαν των Καλαμών».

Ασαφής είναι και η ημερομηνία της δοξολογίας για την απελευθέρωση της πόλης. Ο ιστορικός Φίνλεϋ την τοποθετεί στις 24 Μαρτίου. Στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» γράφει: «Στις 5 Απριλίου (χρονολογεί με το νέο ημερολόγιο) έγινε η πρώτη ευχαριστήρια δοξολογία της Ελληνικής Εκκλησίας, ευχαριστήρια για την επιτυχία των Ελληνικών όπλων. Η τελετή έγινε στην όχθη του χειμάρρου που περνά μέσα από την Καλαμάτα. Εικοσιτέσσερις παπάδες ιερουργήσανε και ολόγυρα πέντε χιλιάδες αρματωμένοι άνδρες. Ποτέ δοξολογία δεν έγινε με μεγαλύτερη θέρμη, ποτέ καρδιές δεν ξεχειλίσανε από ειλικρινέστερη αφοσίωση στον Ουρανό, ούτε θερμότερη ευγνωμοσύνη για την Εκκλησία τους και το Θεό τους. Δάκρυα πατριωτισμού τρέχανε πάνω στα μάγουλα σκληρών πολεμιστών και ανελέητοι ληστές κλαίγανε με λυγμούς σαν μικρά παιδιά. Όλοι οι παρευρισκόμενοι νοιώθανε ότι τα γεγονότα ανοίγανε καινούργια εποχή στην ελληνική ιστορία και όταν η νέα Ελλάδα αποκτήσει ιστορικούς, καλλιτέχνες και ποιητές, αναμφίβολα αυτή η σκηνή θα πάρει θέση στο πάνθεον της δόξας». Οι νέα Ελλάδα απέκτησε και καλλιτέχνες και ποιητές και ιστορικούς, αλλά αντί για το πάνθεον της δόξας την πέταξαν στον καιάδα της λήθης.

Διαστρεβλώσεων το ανάγνωσμα

 Η πρώτη διαστρέβλωση έγινε από την επίσημη πολιτεία  Στις 15 Μαρτίου 1838 εξεδόθη το παρακάτω Διάταγμα του Όθωνα:

«Επί τη προτάσει της Ημετέρας επί των Εκκλησιαστικών κλπ Γραμματείας θεωρήσαντες ότι η ημέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπράν καθ’ εαυτήν εις πάντα Έλληνα δια την εν αυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος δια την κατ’ αυτήν την ημέρα έναρξιν του περί ανεξαρτησίας αγώνος του ελληνικού έθνους καθιερούμεν την ημέρα αυτή εις το διηνεκές, ως ημέρα εθνικής εορτής».

Θα πρέπει να ερευνήσουμε το ιστορικό τοπίο της εποχής. Τον Ιούλιο του 1833 υπήρξε η πρώτη μεγάλη σύγκρουση του Όθωνα με την εκκλησία, με αιτία την ανακήρυξη του αυτοκέφαλου της ελληνικής εκκλησίας. Η κατάσταση επιδεινώθηκε με την κατάσχεση μέρους της εκκλησιαστικής περιουσίας, κτημάτων των ανενεργών μοναστηρίων. Η εκκλησιαστική αντίδραση ήταν σφοδρή και ενδυμανώθηκε από το ζήτημα που ετέθη περι του θρησκεύματος του διαδόχου του Όθωνα. Μία μυστική εταιρεία, με την ονομασία «Φιλορθόδοξος Εταιρεία», σχεδίαζε να δολοφονήσει τον Όθωνα κατά την διάρκεια κάποιου επισήμου εορτασμού.
Η ενδοτικότητα της πολιτείας απέναντι στην εκκλησία επιβεβαιώθηκε τον επόμενο χρόνο. Το 1839, πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού, με πλοίαρχο τον γιο του θαλασσομάχου του Αγώνα Μιαούλη και επιβάτη των επί των Εκκλησιαστικών υπουργό Γ. Γλαράκη, που υπέγραψε και το Διάταγμα για την 25η Μαρτίου, πήγε στην Άνδρο και από εκεί οδήγησε δεσμώτη τον Θεόφιλο Καΐρη, προκειμένου να δικαστεί από το Συνοδικό Δικαστήριο. Ενώ πρόσφερε η πολιτεία ένα ακόμη δώρο στην εκκλησία. Έπαυσε από γραμματέα της Συνόδου τον Θεόκλητο Φαρμακίδη, ο οποίος πρωτοστάτησε στην ανακήρυξη του αυτοκέφαλου, και τον αναγόρευσε καθηγητή Φιλολογίας στο νεοσύστατο τότε Πανεπιστήμιο.

Η συμπόρευση εκκλησίας και πολιτείας, με υπεροχή της εκκλησίας, συντελέσθηκε με τον τόμο του 1850, του πατριαρχείου. Τότε αναγνωρίστηκε από το πατριαρχείο το αυτοκέφαλο της ελληνικής εκκλησίας, αλλά ταυτόχρονα η ελληνική εκκλησία αναγνώρισε το αδιαφιλονίκητο πρωτείο του πατριαρχείου. Από το 1850 και μετά, πλάστηκαν οι μύθοι του Κρυφού Σχολειού και της ευλογίας του λάβαρου στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό την 25η Μαρτίου.

Ενώ το 1852 πρωτοεμφανίζεται ο όρος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός στον πρόλογο συλλογής δημοτικών ασμάτων του Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου. Μια άλλη παράμετρος που επενέργησε να ξεχαστεί η 23η Μαρτίου και να γίνεται μια λιγόλογη και ασαφής παραπομπή στην Διακήρυξη, είναι ότι μόνον αυτή δεν κάνει την παραμικρή αναφορά σε θρησκεία και πίστη.

Μερική αποκατάσταση

Σταδιακά, η επέτειος της 23ης Μαρτίου περιέπεσε στην λήθη. Εορτασμός ανεπίσημος και τοπικός ήταν η τιμή προς την επέτειο της απελευθέρωσης της Ελλάδας. Κάποιες σκόρπιες φωνές πνίγηκαν στην επίσημη κρατική σιωπή. Έπρεπε να περάσουν 126 χρόνια από την επέτειο και η Καλαμάτα να έχει έναν φωτισμένο μητροπολίτη, τον Χρυσόστομο Δασκαλάκη. Όταν η προσπάθεια της επιτροπής, που ο ίδιος είχε ορίσει με επικεφαλής τον αείμνηστο Γιάννη Αναπλιώτη, που και αυτός είχε αγωνιστεί για την αναγνώριση της επετείου, να πετύχει από την κυβέρνηση αναγνώριση της 23ης Μαρτίου, καθυστερούσε και δεν προχωρούσε, δια νυκτός αναχώρησε από την Καλαμάτα για την Αθήνα. Αναστατώνοντας τους πάντες και τα πάντα, ο φωτισμένος εκείνος ιεράρχης κατάφερε να εξασφαλίσει την επίσημη αναγνώριση.

Στις 17 Απριλίου 1947 υπεγράφη από τον τότε βασιλέα Παύλο και τον τότε υπουργό Εσωτερικών Γεώργιο Παπανδρέου το πιο κάτω Βασιλικό Διάταγμα, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 72/19 Απριλίου 1947:

«Επιθυμούντες όπως, η επέτειος της 23ης Μαρτίου 1821 καθ’ ην η πόλις των Καλαμών, απετίναξε πρώτη τον Τουρκικόν ζυγόν, εορτάζηται ως εμπρέπει εις το ιστορικόν τούτο γεγονός, προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, απεφασίσαμεν και διατάσσομεν:

1) Την 23 Μαρτίου θα εορτάζεται, ως τοπική εορτή, η επέτειος της απελευθερώσεως της πόλεως των Καλαμών.

2) Κατά ταύτην θα τελήται εις τον εν Καλάμαις διασωζόμενον ιστορικών φραγκοβυζαντινόν Ναόν των «Αγίων Αποστόλων» δοξολογία εις ανάμνησιν της ιστορικής ημέρας και επιμνημόσυνος δέησις υπέρ των ηρώων της Ελευθερίας.

Εις τον επί των Εσωτερικών υπουργόν ανατίθεμεν την δημοσίευσιν και εκτέλεσιν του παρόντος».

Η ασέβεια προς ένα μοναδικό μνημείο

Η εφημερίδα «Θάρρος» αναδημοσίευσε, στις 16 Οκτωβρίου 1994, από την «Ηχώ Μεσσηνίας», της 15ης Φεβρουαρίου 1956, το πιο κάτω συμφωνητικό ενοικίου:

«Δια του παρόντος γράμματος φανερώνομεν ημείς οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, ότι από σήμερον νοικιάζομεν το σπίτι του κυρ Νικολού Κορφιωτάκη δια γρόσια εξακόσια, ήτοι νούμερο 600 τον χρόνον, το οποίον... να καθήση ο ενδοξότατος μπέης, εφένδης αχμέτ μπέη εφένδης βοϊβόντας μας και αυτά τα γρόσια 600, το νοίκι του σπητίου, να μη μπένουν για λογαριασμό της... του τόπου ούτινος του δίδομεν το παρόν μας γράμμα εις χείρας του, τα οποία γρόσια να του δίδομεν εις δύο... το ήμισυ τελειώνοντες οι εξ μήνες και το άλλο ήμισυ τέλος του χρόνου και ούτως βεβαιώνομεν.
1816 Οκτωβρίου 15 Καλαμάτα
Ηλίας Τζάννες βεβαιώνω
Πανάγος Κυριακός βεβαιώνω».

Σίγουρα πρόκειται για το κτήριο της πλατείας Υπαπαντής, γνωστό ως Κορφιωτάκειο. Από την ιστορία είναι γνωστό ότι εντός της οικίας του ο Σουλεϊμάν Αρναούτογλου διαπραγματεύτηκε την παράδοση της πόλης και την εξασφάλιση της φυγής του. Είχαν περάσει 193 χρόνια από την ημερομηνία παράδοσης της πόλης και βάρβαρος νους και ανόσια χέρια οδήγησαν την μπουλντόζα να κατεδαφίσει το ιστορικό κτήριο. Ήταν 7 Οκτωβρίου 1994, ημέρα Σάββατο. Ο Κώστας Αθανασόπουλος, αντιδήμαρχος Καλαμάτας, έδωσε εντολή στον χειριστή του μηχανήματος Σταύρο Παναγιωτόπουλο να γκρεμίσει το μνημείο, αν και είχε κριθεί διατηρητέο. Τοπικός και αθηναϊκός τύπος είχαν χαρακτηρίσει την πράξη έγκλημα.  Ο τότε Γ. Γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού Γιώργος Θωμάς, που έφθασε στην πόλη 4 ημέρες μετά την κατεδάφιση, χαρακτήρισε την πράξη βάρβαρη.

Η εφημερίδα «Ελευθερία», της Καλαμάτας, καιρό πριν την κατεδάφιση είχε επισημάνει τον κίνδυνο κατεδάφισης του μνημείου και είχε προσπαθήσει να την αποτρέψει. Ακούστηκαν εκείνη την εποχή ανιστόρητα επιχειρήματα υπέρ της κατεδάφισης. Είχαν χαρακτηρίσει το Κορφιωτάκειο μνημείο «Οθωμανικής τυραννίας και βαρβαρότητας του φονταμενταλισμού». Κατ’ αρχήν, εκτός από διοικητήριο του αγά της Καλαμάτας, υπήρξε το κτήριο εντός του οποίου υπεγράφη η απελευθέρωση της πόλης. Για όσους που σήμερα δεν διακατέχονται από τον σύνδρομο του ραγιαδισμού, το Κορφιωτάκειο αποτελούσε μνημείο απελευθέρωσης. Όσο για την βαρβαρότητα του φονταμενταλισμού, θα πρέπει να γνωρίζουν, όσοι υποστηρίζουν αυτή την άποψη, ότι οι Οθωμανοί ουδέποτε υπήρξαν φονταμεταλιστές. Αντίθετα, υπήρξαν ανεξίθρησκοι και οι αρχηγοί των εκκλησιών εντός της αυτοκρατορίας συνδιοικούσαν με τον σουλτάνο, που, μάλιστα, είχε παραχωρήσει μεγάλα προνόμια και κοσμική εξουσία στον πατριάρχη.

Ερωτήματα μετά την κατεδάφιση

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Στη δίκη που ακολούθησε την κατεδάφιση, οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν. Όμως δύο ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.

1) Υπήρχε έγγραφη αίτηση της μητρόπολης προς τον δήμο για κατεδάφιση του κτηρίου;
2) Με ποια δικαιοπρακτικά έγγραφα (κληροδοτήματος, δωρεάς, παραχώρησης, αγοράς) έχει περιέλθει στην κυριότητα της μητρόπολης το Κορφιωτάκειο;

Ως προς το πρώτο ερώτημα, υπήρξαν δημοσιεύματα που έγραφαν περί συνεννοήσεως του τότε μητροπολίτη Χρυσοστόμου Θέμελη και του δήμου. Λαμβάνει άλλη διάσταση η έγγραφη συνεννόηση και άλλη η προφορική. Ο δήμος δεν είχε δικαίωμα παρέμβασης σε ξένη ιδιοκτησία και το επικαλέσθηκε αυτό, όταν κατηγορήθηκε η δημοτική αρχή, γιατί δεν είχε γκρεμίσει άλλα σαθρά κτήρια της πόλης. Άλλωστε, όπως φαίνεται και από δημοσιεύματα της εποχής, το σκαπτικό μηχάνημα πέρασε μέσα από το οικόπεδο του σημερινού νέου μητροπολιτικού μεγάρου. Ζητήθηκε και δόθηκε ή δεν δόθηκε άδεια, είναι άγνωστο.

Σήμερα, η προσπάθεια ανοικοδόμησης του κτίσματος έχει μείνει ημιτελής, καθώς το κόστος είναι μεγάλο και η μητρόπολη αδυνατεί να ανταποκριθεί. Όμως σύμφωνα με δημόσιες δηλώσεις του σημερινού μητροπολίτη Χρυσοστόμου, το κτήριο, όποτε αποπερατωθεί, θα λειτουργήσει σαν Εκκλησιαστικό Μουσείο. Είναι φυσικά δικαίωμα του κάθε ιδιοκτήτη να μεταχειρίζεται το κτίσμα του όπως επιθυμεί. Από την ώρα που το Κορφιωτάκειο δεν απετέλεσε περιουσία του καλαματιανού λαού, για να λειτουργήσει εκεί μνημείο της Εθνικής Απελευθέρωσης, θα διαιωνίζεται εσαεί η έλλειψη σεβασμού προς την Εθνική Παλιγγενεσία.



Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Λιαντίνης - Ο ρόλος του Πατριαρχείου στην τουρκοκρατία.



ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ-ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ (#2)



Ο Ελληνισμός σαν φυλή, σαν τρόπος ζωής, σαν Έθνος ζούσε κάτω από την εξουθενωτική εθνοκτόνο εβραιορωμαϊκή ιδεολογική και πολιτική τυραννία - την βυζαντινή τυραννία, τρομοκρατημένος, καταπιεσμένος, αναθεματισμένος, αφορισμένος, κουρσεμένος, εκμηδενισμένος, υβριζόμενος, χλευαζόμενος, συκοφαντούμενος, σκυλευόμενος, καταδιωκόμενος.

Αυτή είναι η αμερόληπτος ιστορική ΑΛΗΘΕΙΑ!



ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ - ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Πως οι Νύμφες πήραν για πάντα στην αγκαλιά τους τον πανέμορφο Ύλα που ακολουθούσε τον Ηρακλή στην Αργοναυτική εκστρατεία.


 Στον πίνακα απεικονίζεται ο Ύλας σε πηγή γεμάτη με όμορφες νύμφες. Είναι έργο του βρετανού ζωγράφου, Τζον Ουίλιαμ Γουότερχαουζ και κοσμεί την πινακοθήκη του Μάντσεστερ.

Πρόκειται για επεισόδιο από την Αργοναυτική εκστρατεία, το οποίο κατέγραψε ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στο έργο του «Αργοναυτικά», όπου περιέγραφε τις περιπέτειες του Ιάσονα και των συντρόφων του.

Ο Ύλας ήταν πανέμορφος νέος,  γιος του βασιλιά των Δρυόπων, Θειοδάμαντα, ο οποίος βασίλευε στην περιοχή ανάμεσα στα βουνά Οίτη και Παρνασσός. Όταν ο Ηρακλής πολέμησε και νίκησε τους Δρύοπες, έσφαξε τον Θειοδάμαντα, αλλά δεν πείραξε τον γιο του και αποφάσισε να τον πάρει μαζί του.


Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Ύλας τον ακολούθησε στην Αργοναυτική εκστρατεία. Κάποια στιγμή οι Αργοναύτες έφτασαν στη Χίο για να αναζητήσουν προμήθειες. Τότε, ο Ύλας πήρε το αγγείο του και πήγε στο δάσος για να αναζητήσει πόσιμο νερό.

Καθώς περπατούσε, είδε μια πηγή, γύρω από την οποία ήταν συγκεντρωμένες νύμφες, οι οποίες τραγουδούσαν ύμνους στη θεά Άρτεμη. Πλησίασε στην πηγή και έσκυψε για να γεμίσει το αγγείο με νερό.


Τότε, η Εφυδάτια, μια νύμφη που κατοικούσε μέσα στο νερό, σήκωσε το κεφάλι της και τον αντίκρισε. Εντυπωσιασμένη από την ομορφιά του, τον ερωτεύτηκε.

Ο Ύλας αγνόησε το βλέμμα της κοπέλας και ενώ γέμιζε το αγγείο του, η Εφυδάτια τον πλησίασε για να τον φιλήσει. Τον αγκάλιασε από το λαιμό και τον πήρε μαζί της στο βυθό της πηγής. Ο Ύλας εξαφανίστηκε για πάντα. Καθώς περνούσε η ώρα και δεν επέστρεφε, οι σύντροφοί του άρχισαν να ανησυχούν.


Ο Ηρακλής τον αναζήτησε σε όλο  το νησί, φωνάζοντας δυνατά το όνομά του. Μάταια όμως, δεν βρήκε κάποιο ίχνος του. Οι Αργοναύτες δεν μπορούσαν να περιμένουν, καθώς έπρεπε να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

 Ο Ηρακλής, απαρηγόρητος για τον χαμό του φίλου του, ζήτησε από τον Πολύφημο να μείνει στο νησί για να τον αναζητήσει. Ο Πολύφημος ικανοποίησε την επιθυμία του και ίδρυσε την Κίο, αλλά δεν κατάφερε να τον βρει.

Μάλιστα όρισε ετήσια γιορτή, κατά την οποία οι κάτοικοι του νησιού έψαχναν τον Ύλα στα δάση. Σύμφωνα με τον μυθογράφο του 2ου αιώνα, Αντονίνο Λιβεράλι, οι νύμφες μεταμόρφωσαν τον Ύλα σε ηχώ για να μην μπορέσει να τον βρει ποτέ ο Ηρακλής....