Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Οι Μοίρες.




Οι Μοίρες παριστάνονταν, συνήθως, ως τρεις γυναικείες μορφές που κλώθουν.

Η κλωστή που κρατούν στα χέρια τους, είναι η ανθρώπινη ζωή, συμβολίζοντας έτσι το πόσο μηδαμινή κι ασήμαντη αποδεικνύεται τελικά, αφού κόβεται με το παραμικρό, όπως μια κλωστή.

Η πρώτη Μοίρα, η Κλωθώ, γνέθει το νήμα της ζωής, η δεύτερη η Λάχεσις, μοιράζει τους κλήρους, καθορίζοντας τι θα «τύχει» στον καθένα και η τρίτη η Άτροπος, κόβει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, όταν έρθει η ώρα, το νήμα της ζωής των ανθρώπων.

Οι Μοίρες είναι επομένως οι δυνάμεις που ευθύνονται για τα καλά και τα άσχημα της ζωής του κάθε θνητού, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του.
Σε ορισμένες περιπτώσεις οι άνθρωποι πίστευαν πως δεν ήταν τρεις, αλλά μία ή δύο, όπως, για παράδειγμα, συνέβαινε στο μαντείο των Δελφών, όπου λάτρευαν μόνο τη Μοίρα της Γέννησης και τη Μοίρα του Θανάτου.

Άλλες ονομασίες με τις οποίες αναφέρονται είναι Αίσα, Πεπρωμένη και Ειμαρμένη.

Η λέξη “μοίρα” προέρχεται από το ρήμα “μοιράζω”, είναι δηλαδή το “μερίδιο” και το “μερτικό”, το κομμάτι που παίρνει ο κάθε δικαιούχος από τον διαμοιρασμό ενός συνόλου.

Έτσι, μοίρα σημαίνει πάνω απ’ όλα το μερίδιο που διεκδικεί ο καθένας στη ζωή και την ευτυχία.

Πίστευαν πως το νήμα της ζωής το έγνεθαν οι Μοίρες δυο φορές κατά τη διάρκειά της………….μία κατά τη γέννηση και μία κατά το γάμο………..διότι ήταν δύο γεγονότα σημαντικά για την περαιτέρω πορεία της.

Ο Νέστωρ, ο βασιλιάς της Πύλου, λόγου χάριν, αποτελούσε στην αρχαιότητα ένα πρότυπο ζωής, χάρη στην εύνοια της Μοίρας……έζησε πολύ και από το γάμο του απέκτησε πολλούς γιους.

Η περίπτωση του Αχιλλέα αποτελεί, παράλληλα, χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντίληψης ότι τα πολλά χρόνια ζωής δε σημαίνουν απαραίτητα πως αυτά είναι γεμάτα χαρά κι ευτυχία.

Ο Αχιλλέας στην Ιλιάδα μιλά για τη μοίρα του, που ξέρει πως είναι διπλή από τη μητέρα του τη Θέτιδα: μπορεί να έχει μια μακρόχρονη, αλλά ασήμαντη ζωή, αν γυρίσει στην πατρίδα του, ή να επιλέξει να μείνει και να πολεμήσει στην Τροία, να διακριθεί για τα πολεμικά του κατορθώματα, αλλά και να πεθάνει νέος.

 Το όνομά του θα συνδεθεί με τη δόξα κι όλοι θα τον θυμούνται σαν φοβερό ήρωα στο παρόν και στο μέλλον, όπως και έγινε τελικά.

Ενδεικτικός, για το ρόλο που έπαιζαν οι Μοίρες στη γέννηση του ανθρώπου, είναι ο μύθος του Μελεάγρου.
Όταν η Αλθαία θέλησε να μάθει την τύχη του νεογέννητου γιου της, παραφύλαξε τις Μοίρες, τη νύχτα που θα έρχονταν να αποφασίσουν για τη ζωή του μωρού, όπου άκουσε από την Κλωθώ πως θα γίνει όμορφο και από τη Λάχεση πως θα γίνει δυνατό.

Η Άτροπος όμως, φώναξε πως πρόκειται το παιδί να πεθάνει σε λίγο κι έδειξε ένα πυρωμένο ξύλο που καιγόταν στο τζάκι.

Έπειτα, είπε πως αυτό θα συμβεί μόλις το δαυλί αποκαεί.

Αφού έφυγαν οι Μοίρες από το δωμάτιο, η μητέρα άρπαξε το μισοκαμμένο ξύλο, το έσβησε και το έχωσε βαθιά μέσα σε μια κασέλα.
Κράτησε για χρόνια κρυφό το μυστικό της ζωής του γιου της κι εκείνος μεγάλωνε κι ομόρφαινε.

Όταν κάποτε πήγε για κυνήγι μαζί με τον αδερφό της μητέρας του, μάλωσε μαζί του για τη μοιρασιά και πάνω στο θυμό του, τον σκότωσε.
Όταν εκείνη το έμαθε, έτρεξε αμέσως στην κασέλα, έβγαλε το δαυλί και το έριξε στη φωτιά. Μόλις κάηκε εντελώς, ο γιος της άφησε την τελευταία του πνοή.

Στον Τρωικό πόλεμο ο γιος του Δία, ο Σαρπηδόνας, μάχεται γενναία εναντίον του Πατρόκλου, ο οποίος όμως τον έχει σχεδόν νικήσει.
Ο Δίας παρακολουθεί τη μονομαχία και πονά για το γιο του και σκέφτεται ν’ αντιταχτεί στη μοίρα προκειμένου ν’ αποφευχθεί ο θάνατος του Σαρπηδόνα.
Εμπιστεύεται στην Ήρα τη σκέψη του ν’ αλλάξει τα γραμμένα, εκείνη όμως τον συνεφέρει με τα λόγια της και του υπενθυμίζει τη μεγάλη δυσαρέσκεια που θα προκαλέσει στους υπόλοιπους θεούς.

Εκείνος, τελικά, υποχωρεί και ρίχνει στη γη ματωμένες ψιχάλες, για να δείξει τη λύπη του. Αργότερα όταν ο Έκτορας μονομαχεί με τον Αχιλλέα και πρόκειται να σκοτωθεί, ο Δίας εκμυστηρεύεται στην Αθηνά πόσο πολύ θα ήθελε να μπορούσαν όλοι οι θεοί να συμφωνήσουν, ώστε ν’ αλλάξουν τη μοίρα του και να τον γλιτώσουν.

Η Αθηνά του αποκρίνεται ακριβώς όπως και η Ήρα, οπότε ο Δίας συμμορφώνεται και πάλι.
Στην πιο κρίσιμη στιγμή, όμως, της αναμέτρησης, παίρνει μια χρυσή ζυγαριά, ώστε να κριθεί με αντικειμενικό τρόπο το ποιος θα επικρατήσει.

Σε κάθε πλευρά του ζυγού βάζει από μια μοίρα του θανάτου και την ισορροπεί.

Τελικά, βαραίνει η πλευρά του Έκτορα που πρέπει να πεθάνει.
Ο Απόλλωνας, που μέχρι τότε συνεχώς τον προστάτευε, τον εγκαταλείπει.

Στα ομηρικά έπη, η Μοίρα είναι κάτι το δεδομένο από την αρχή της ζωής.
Οι Μοίρες όμως είναι απλώς το όργανο στην υπηρεσία των θεών, που εκτελούν τη θέλησή τους.
Το νήμα της ζωής το γνέθουν ουσιαστικά εκείνοι, οι οποίοι καθορίζουν τα γεγονότα, τις περιπέτειες, τον πλούτο και το θάνατο για τον κάθε άνθρωπο.

Οι θεοί μπορούν και έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη μοίρα, αφού οι ίδιοι την ορίζουν στην αρχή της ζωής των θνητών.
Μια τέτοια αλλαγή όμως θα είχε πολύ άσχημες συνέπειες, διότι θα διατάρασσε την αρμονία και την τάξη.
Ο Δίας λοιπόν, μπορεί ν’ αλλάξει τη Μοίρα, μα προτιμά να μην το κάνει, διότι τότε και οι άλλοι θεοί θα ζητούσαν να κάνουν το ίδιο για τους δικούς τους προστατευόμενους.

Η Μοίρα είναι πάνω απ’ όλα ιδιοκτησία του, γι’ αυτό και τον ονόμαζαν «Μοιραγέτη» (ηγέτη, των Μοιρών) παρόλο που τον περιορίζει και αναγκάζεται να τη σεβαστεί.

Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη, διότι αφορά στην ίδια τη ζωή κι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ερωτηματικά της………..ποιος υπερτερεί ο θεός ή το πεπρωμένο;

Το ερώτημα απασχόλησε, όπως ήταν φυσικό, και όλους τους μεταγενέστερους ποιητές και φιλοσόφους.

Ήδη από την εποχή του Ησιόδου (7ος αι.) οι Μοίρες δεν είναι πλέον τα όργανα που εκτελούν τυφλά τη βούληση των θεών, μα έχουν και κάποιες δικές τους αρμοδιότητες και ρόλους.

Παρόλα αυτά, ο Δίας είναι πάλι εκείνος που τους παραχώρησε την πολύ μεγάλη τους εξουσία, παραμένει δηλαδή Μοιραγέτης.

Αυτή η αντίληψη της παντοδυναμίας των θεών γενικά κυριαρχεί στην αρχαιότητα καθότι οι θεοί υπακούουν βέβαια στη Μοίρα, μόνο και μόνο όμως επειδή την έχουν οι ίδιοι ορίσει.

Σε μεταγενέστερες εποχές συναντώνται πολλές περιπτώσεις σύγκρουσης Μοίρας και θεών, όπου όμως τα δεδομένα κάποιες φορές αλλάζουν……..όπως στην περίπτωση του Κροίσου, όπου ο Απόλλων κατάφερε να πάρει για χάρη του από τις Μοίρες τρία χρόνια αναβολή, για την άλωση των Σάρδεων.

Ο Απόλλων πάλι, επενέβη στην περίπτωση του Άδμητου, που έπρεπε να πεθάνει, οπότε μέθυσε τις Μοίρες και τις ξεγέλασε, ώστε να δεχτούν να πεθάνει η γυναίκα του, η Άλκηστις, αντί για κείνον.

Εξετάζοντας τους ρόλους που με τον καιρό απέκτησαν οι Μοίρες, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ο Ησίοδος μας πληροφορεί πως υπήρχαν δύο εκδοχές για την καταγωγή τους.

 Σύμφωνα με την πρώτη, οι Μοίρες ήταν κόρες της Νύχτας (Ησιόδου Θεογονία 217, Αισχύλος Ευμενίδες 961, Ελληνικά Λυρικά V, Άνων 1018, Ορφικοί Ύμνοι 59) μοιράζουν τα καλά και τα κακά, μα καταδιώκουν θεούς και ανθρώπους για τα εγκλήματά τους, μέχρι να τους εκδικηθούν και να τους τιμωρήσουν με τρόπο φοβερό.

Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, ήταν κόρες του Δία και της Θέμιδας (Ησιόδου Θεογονία, Απολλόδωρος 1.13).

Προσέθεταν μάλιστα και μια τέταρτη αδερφή, την Τύχη, που θεωρούνταν ότι είχε και το μεγαλύτερο κύρος.
Οι δύο αυτές εκδοχές συμβολίζουν και δύο διαφορετικούς ρόλους.

Ως κόρες της Νύχτας είναι κακοποιές δυνάμεις, που συγγενεύουν με το σκοτάδι, τον Άδη και τον Κάτω Κόσμο.

Από την άποψη αυτή, συνδέονται με τις Ερινύες, που επίσης είναι αδίστακτες τιμωροί των ανθρώπων.

Ακριβώς όμως, επειδή οι πράξεις του ενός έχουν άμεσο αντίκτυπο στο σπίτι του και στους γύρω του, η κρίση των Μοιρών, που επιβάλλεται εντελώς αυθαίρετα και ανεξάρτητα από τους θεούς, φτάνει να αφορά και ολόκληρες οικογένειες, κάποτε για πολλές γενιές.

Άλλες εκδοχές για την καταγωγή τους αναφέρουν ότι είναι κόρες του Έρεβους και της Νύκτας (Υγίνος, Κικέρων De Natura Deum/η φύση των θεών 3.17) του Κρόνου και της Νύκτας (Τζέτζης & Λυκόφρων) της Ανάνκης (Πλάτωνος Πολιτεία 617C) του Χάους (Κουίντος Σμυρναίος 3.755) και του Ωκεανού και της Γαίας (Λυκόφρων 144, Αθηναίος 15).


Άλλοτε φτάνουμε να μιλάμε και για μια ολόκληρη πόλη, όπου οι Μοίρες καλούνται να διαφυλάξουν και ν’ αποκαταστήσουν την κοινωνική τάξη και τη δικαιοσύνη.

Πρόκειται, πλέον, για το ρόλο τους σε επίπεδο κοινωνικό.

Ως κόρες του Δία και της Θέμιδας, από την άλλη πλευρά, είναι δυνάμεις καλοπροαίρετες, ουράνιες και φωτεινές, που λαμπρύνουν με την παρουσία τους σημαντικά γεγονότα, όπως η ίδρυση των Ολυμπιακών αγώνων.

Είναι θεότητες της ευτυχίας και της ευλογίας, καθώς και όργανα της βούλησης των θεών.

Μιλάμε, επομένως, για τα εντελώς αντίθετα απ’ αυτά που αναφέρονται παραπάνω.

Ο Πίνδαρος διηγούνταν πως εκείνες οδήγησαν με χρυσά άλογα τη Θέμιδα (που δεν ήταν όμως μητέρα τους, σύμφωνα με τον ποιητή) στον Όλυμπο, για να παντρευτεί τον Δία, επιβεβαιώνοντας έτσι την παραδοσιακή σχέση τους με το γάμο, ως θεότητες ευγονίας και ευτυχίας.

Τις συναντάμε να τραγουδούν στους γάμους της Θέτιδας, καθώς και του Δία και της Ήρας.

Όταν μια κοπέλα στην αρχαία Αθήνα γινόταν νύφη, προσέφερε τις κοτσίδες της στις Μοίρες και οι γυναίκες ορκίζονταν στο όνομά τους.

Επίσης, έχοντας άμεση σχέση με τη γέννηση των ανθρώπων, διότι η δύναμη τους κατά κύριο λόγο τότε φανερώνεται, είναι πολύ συχνά παρούσες στις γέννες ως βοηθοί, όπως για παράδειγμα στη γέννηση του Ασκληπιού.

Γι’ αυτό και συνήθιζαν να τις λατρεύουν κάποτε μαζί με θεές σχετικές με τον τοκετό, όπως η Άρτεμις και η Ειλείθυια (που έφερνε τους πόνους της γέννας).

Τις Μοίρες τις συναντάμε μέχρι σήμερα διατηρημένες στη λαϊκή μας παράδοση, όπου είναι πάντα τρεις γυναίκες, συνήθως γριές, που γνέθουν για τον καθένα το νήμα της ζωής, μέχρι να τελειώσει το μαλλί ή να κοπεί απότομα και παρουσιάζονται συνήθως στη γέννηση του μωρού, τη νύχτα μετά την τρίτη μέρα.

ΠΗΓΗ: ΧΕΙΛΩΝ

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Ο ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ ΘΡΑΚΑΣ ΙΠΠΕΑΣ



Το τεράστιο ανάγλυφο σε βράχο στη mantara της Βουλγαρίας (εικόνα), είναι σήμα κατατεθέν στη γειτονική χώρα.

Αυτό υπάρχει βέβαια στα εδάφη της αρχαίας Θράκης και έτσι τον ονόμασαν αυθαίρετα ΘΡΑΚΑ.

Το Θράκας είναι εφεύρημα, γιατί δεν το γράφει απολύτως πουθενά.

Ο στην πραγματικότητα ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ιππέας, ήταν το τέλειο αποτρεπτικό σύμβολο, που στη θέαση του έτρεμαν βάρβαροι και μη.

Οι δεισιδαιμονίες των κατοίκων σε λιγότερο ανεπτυγμένες περιοχές, ήταν μεγαλύτερη από άλλες.

Έτσι εκεί, τα αποτρεπτικά ανάγλυφα με τον Αλέξανδρο ήταν σαφώς περισσότερα.

Το ανάγλυφο στο βράχο, παρουσιάζει τον Αλέξανδρο σε κυνήγι λιονταριού.

Το λιοντάρι είναι κάτω από το άλογο, νεκρό ήδη και ο σκύλος ακολουθεί από πίσω.

Πρόκειται για την τελική φάση του κυνηγιού.

Ο έφιππος Αλέξανδρος, έχει επανέλθει σε ήρεμη στάση, όπως στο νόμισμα (1).

Προηγουμένως ο Αλέξανδρος με το σκύλο του κυνηγά (2) και λίγο αργότερα καρφώνει το λιοντάρι (3).

Το παράδοξο είναι, ότι οι Βούλγαροι έχουν για εθνικό τους ήρωα τον Αλέξανδρο και δεν το ξέρουν.

Προσωπικά δεν διαφωνώ καθόλου, γιατί ο Αλέξανδρος τότε ήταν παγκόσμιος.

 Ένας λόγος περισσότερο για τη γειτονική στη Μακεδονία Θράκη.


*Φωτογραφικό υλικό και κείμενο με την ευγενική παραχώρηση για την Ιερά Ελλάς: Αστέριος Τσίντσιφος

Αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Αξού Πέλλας με προσκύνημα της ζακέτας του Όσιου Παϊσίου



Την Τρίτη 18 Ιουλίου παραμονή της εορτής της Αγίας Μακρίνας θα τελεστεί αγρυπνία (20:00-01:00) προς τιμήν της στον Ιερό Ναό Αγίου  Γεωργίου Αξού Πέλλας και θα τεθεί και για προσκύνημα η ζακέτα του Όσιου Παϊσίου.



πηγή: Λόγος της Πέλλας

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Η ΑΜΩΜΟΣ ΣΥΛΛΗΨΗ.


Όταν στην αρχαιότητα οι άνθρωποι ήθελαν να εξυμνήσουν κάποιον, ιδιαίτερα όταν τον κήρυτταν θεό, όταν προσκυνούσαν κανέναν, έψαχναν να του βρουν χαρίσματα πού να τον ξεχωρίζουν απ’ όλους τους άλλους θνητούς.

Γι' αυτό πολύ συχνά αποδίναν στον ένα ή στον άλλο άνθρωπο θεϊκή καταγωγή.

Τον θεοποιούσαν και τον θεωρούσαν θεογένητο.

Πολλές φορές οι βασιλιάδες, για να εξυψωθούν στα μάτια του πλήθους και για να ενισχύσουν την εξουσία τους πάνω στις λαϊκές μάζες, διαβεβαίωναν ότι τάχα είναι θεϊκής καταγωγής ότι γεννήθηκαν με άμωμο σύλληψη.

Σχεδόν σ' όλες τις χώρες βρίσκουμε ένα σωρό τέτοιες αφηγήσεις.

Σ' αυτές τις αφηγήσεις, πότε οι θεοί κατέβαιναν στη γη συζούσαν με γυναίκες πού με μέσον αυτονών ήθελαν να ενσαρκωθούν σαν άνθρωποι πάνω στη γη, πότε καταχτούσαν αυτές τις γυναίκες ακόμα και με τη βία.

Συχνά, μπαίνανε μες στο κορμί της γυναίκας την ώρα που κοιμόταν και την γκάστρωναν.

Για τον ίδιο σκοπό, μερικές φορές στέλνανε το «άγιο πνεύμα», με μορφή περιστεράς, ή εφτάχρωμης αχτίδας φεγγαριού, είτε με τη μορφή ηλιαχτίδων.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, για τον ίδιο σκοπό, οι θεοί μεταμορφώνονταν ακόμα και σε ζώα: βόδια, φίδια, ελέφαντες, ρινόκεροι κ.λπ.

Άλλα το πιο ενδιαφέρον είναι ότι σε τέτοιου είδους καταστάσεις οι γυναίκες κατάφερναν να παραμένουν παρθένες, «άμωμες παρθένες» και γι' αυτό λατρεύονταν, μα και σήμερα ακόμη λατρεύονται από εκατομμύρια ευκολόπιστους ανθρώπους, αποβλακωμένους από το όπιο της θρησκευτικής απάτης.

Να μερικά από τα πιο χτυπητά παραδείγματα (και ο αριθμός τους θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερος).

1. 1500 χρόνια πριν από τη χριστιανική εποχή, η ιέρεια Ματεμούα, αιγύπτια παρθένα, γέννησε το βασιλιά Αμενχότεπ τον Γ'.
Αυτό το γεγονός απεικονίστηκε στους τοίχους του ναού του Λούξορ.

α) Ο αγγελιοφόρος θεών Θωτ αναγγέλλει στη μέλλουσα μάνα-παρθένα βασίλισσα ότι σύντομα θα κάνει παιδί.

β) Η άμωμος (υπερφυσική) σύλληψη: ο θεός Νέφτι, (άγιο πνεύμα) μπαίνει κρυφά μες στο κορμί της παρθένας ακουμπώντας στο στόμα το σταυρό, το σημάδι της ζωής.

γ) γέννηση του θεανθρώπου.

δ) Το βρέφος το προσκυνούν θεοί και άνθρωποι, ανάμεσα τους τρεις πρίγκιπες (μάγοι) που του φέρνουν δώρα.
Σ' αυτήν την σκηνή απεικονίζεται και ό σταυρός, σαν εικόνα (σύμβολο) της ζωής (και όχι του θανάτου)*.

2. Σε έναν άλλον προχριστιανικό αιγυπτιακό ναό (Ντεντέρα), αφιερωμένο στη θεά της γονιμότητας Αθώρ, η αγία αυτή «θεομήτωρ» απεικονίζεται με το «θείο» βρέφος στην αγκαλιά.

3. Η Ίσις, αιγύπτια θεά της ευφορίας γέννησε, σύμφωνα με τη θρησκεία των Αιγυπτίων, με άμωμο σύλληψη, το θεό του ήλιου Ώρο.

Μικρά αγάλματα της Ίσιδας (και του Ώρου) ήταν σκορπισμένα, στην αρχαιότητα, σ' όλα τα παράλια της Μεσογείου θαλάσσης και σ' ολόκληρη την Ανατολή.

Εν μέρει αυτά χρησίμευσαν σαν υπόδειγμα στους χριστιανούς ευαγγελιστές.

Σ' ένα ναό της Θεάς Ίσιδας ήταν σκαλισμένη η επιγραφή αυτή:

«Εγώ είμαι η μάνα του θεού Ώρο και κανένας δε μου σήκωσε το φουστάνι.»

4. Ο Ρα, ο αιγύπτιος θεός του ήλιου, είχε γεννηθεί από μάνα παρθένα, τη θεά του ουρανού Νουτ, χωρίς τη μεσολάβηση κανενός άντρα.

5.Ο θεός της Φρυγίας Άττις γεννήθηκε από την παρθένα-μάνα Νάνα, που έμεινε έγκυος όταν έπεσε στο στήθος της ένα κουκούτσι από αμύγδαλο ή από ρόδι.

6. Ο Άδωνης, ο θεός της βλάστησης στους Ασσυρίους και Φοίνικες, ο Όσιρις συγγενής του και κεντρική μορφή της αιγυπτιακής τριάδας καθώς και ο Μίθρας, ο πέρσης θεός του ήλιου, γεννήθηκαν από άμωμες παρθένες.

Στους θρύλους γι' αυτούς τους θεούς, που κυκλοφορούσαν πολύ πριν τη χριστιανική εποχή, βρίσκουμε σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά της γέννησης, της ζωής και του θανάτου του Χρίστου.

7.Στις αφηγήσεις για το Βούδα πού, σύμφωνα με τους θρύλους, γεννήθηκε από τη Μάγια (500 χρόνια πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού), βρίσκουμε επίσης πολλά όμοια στοιχεία με την αφήγηση για τη γέννηση του Χριστού.

Όπως λένε οι θρύλοι, πριν γεννηθεί, ο Βούδας ζούσε στον ουρανό.

Για να λυτρώσει όλες τις ζωντανές υπάρξεις απ’ τα βάσανα και απ’ το θάνατο, ο Βούδας αποφάσισε να ενσαρκωθεί σε άνθρωπο με τη βοήθεια μιας επίγειας γυναίκας.

Εκεί που κοίταζε γύρω τριγύρω πάνω σ' όλη την έκταση της γης, είδε την άμωμη παρθένα Μάγια και την προτίμησε.

Κατέβηκε στη γη και μπήκε μες στο κορμί της με τη μορφή μιας πεντάχρωμης αχτίδας.

Έτσι έγινε η «άμωμη σύλληψη του Βούδα» την ώρα που γεννιόταν στον ουρανό φάνηκε ένα άστρο.

Οι βασιλιάδες ήρθαν να τον προσκυνήσουν και του πρόσφεραν δώρα.

Την ίδια στιγμή φάνηκαν υπέροχα σημάδια στον ουρανό, η γη σείστηκε, και ακούστηκε η «φωνή πολυάριθμων ουρανίων, αγγέλων».

Όλα αυτά σημειώθηκαν 500 χρόνια πριν τη χριστιανική εποχή.

-Δεν αποτέλεσε άραγε αυτός ο θρύλος, έστω και κατά μέρος υλικό για τις αφηγήσεις των ευαγγελιστών σχετικά με την παρθένα Μαρία και το Χριστό;

Αυτή η ιδέα ισχύει τόσο περισσότερο που ένας απ’ τους μάγους προμάντεψε στο Βούδα ότι «θα σηκώσει απ’ τον κόσμο το πέπλο του σκότους και της αμαρτίας».

Ύστερα απ’ αυτό, ο Βούδας οδηγήθηκε στο ναό, όπου τον προσκυνούν ακόμα και οι θεοί.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς (II, 42-52) αφηγείται ότι κάποτε σε μια γιορτή, οι γονείς έχασαν τον Ιησού και τον βρήκαν αργότερα να συνομιλεί με νομοδιδάσκαλους.

Το ίδιο λεγόταν και για το Βούδα.

 Διηγούνταν επίσης για το Βούδα ότι κάποτε ο διάβολος (Μάρα) προσπάθησε να τον βάλει σε πειρασμό αλλά ο Βούδας έμεινε αλύγιστος.

Ο Βούδας άλλαξε όψη πάνω στα βουνά, έκανε θαύματα, θεράπευε αρρώστους, έδιωχνε τα κακοποιά πνεύματα.
Πέθανε και μετά θάνατο αναλήφθηκε στους ουρανούς.

Να, λοιπόν, τι διηγούνται οι συγγραφείς των θρησκευτικών ινδικών γραφών για το θεό τους, 500 χρόνια πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού.

Η βουδιστική διδασκαλία και η πίστη στο Βούδα διαδόθηκαν σ' εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους της Ασίας και, πολύ πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού, οι θρύλοι αυτοί για το Βούδα έφτασαν σ' όλες τις γειτονικές χώρες.

11. Ο Κομφούκιος είναι ο θεμελιωτής μιας θρησκείας της αρχαίας Κίνας, που προσηλύτισε εκατομμύρια οπαδούς.

Ένας πολύ αρχαίος κινέζικος θρύλος αναφέρει τα έξης για τη γέννηση αυτού του θεανθρώπου.
Κάποτε η μάνα του είδε τον Κι-Λιν, ένα τέρας μ' ένα κέρατο.

Το τέρας πλησίασε τη μάνα του Κομφούκιου κι έβγαλε από το στόμα του μια πολύτιμη πέτρα.
Απ’ αυτήν την πέτρα έγινε η σύλληψη του Κομφούκιου.

Υπάρχουν και θρύλοι για τα θαύματα που έκανε ο Κομφούκιος.

Κι αυτόν τον βάζει σε πειρασμό ο διάβολος και αυτός κάνει τα ίδια θαύματα πού αποδίνονται στο Χριστό.

12. Ο Ζαρατούστρα.

Οι θρύλοι σχετικά μ' αυτόν το σωτήρα εμφανίστηκαν στην Περσία, γειτονική χώρα με τη Συρία και τη Βαβυλώνα, επίσης 500 χρόνια περίπου πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού.

Στα περσικά βιβλία λέγεται ότι τη γέννηση του Ζαρατούστρα την είχαν τάχα προμαντέψει 3000 χρόνια πρωτύτερα.

Λένε ακόμη ότι ένας ταύρος, καθώς και η γαϊδάρα του Μπιλεάμ, προφήτεψαν μ' ανθρώπινη φωνή αυτή τη γέννηση.

Ένας βασιλιάς εκείνου του καιρού, ο Ιεμσέντ, προειδοποίησε τάχα τους διαβόλους ότι «θα έλθει στη γη ένας επιφανής άντρας και θα τους νικήσει όλους».

Ο Ζαρατούστρα, όπως και ο Χριστός, ο Βούδας και άλλοι θεοί, είχε συλληφθεί κι αυτός κατά θαυματουργό τρόπο.

Γι' αυτόν το σκοπό ο θεός του φωτός και του καλού, ο Ορμούζντ, έστειλε έναν αρχάγγελο που έφερε το άγιο πνεύμα μέσα σ' ένα μίσχο λουλουδιού.

Ο μίσχος αυτός δόθηκε στη μάνα του Ζαρατούστρα να τον φυλάξει.

«Και ιδού το σώμα συνενώθηκε με το πνεύμα — η φρουρά και η δόξα του, οι άγγελοι βοήθησαν σ’ αυτό και τα κακά πνεύματα προσπάθησαν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν την ένωση».

Αυτά λένε τα περσικά ιερά βιβλία.

Πιο πέρα όλα παν θαυμάσια:

Κατά τη γέννηση του θεού Ζαρατούστρα, τα δέντρα και τα ποτάμια άρχισαν να τραγουδούν ύμνους δοξάζοντας τον, στον ουρανό φάνηκαν καινούρια αστέρια και αστερισμοί και ο θεός του σκότους και του κακού, ο Άριμαν, μαζί με τα κακά του πνεύματα έτρεξαν να κρυφτούν στα κατάβαθα της γης.

Ένα θεϊκό φως περιέβαλε το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Ζαρατούστρα.

Και παρόλο που μερικοί φονιάδες προσπάθησαν να σκοτώσουν το βρέφος, η θεία πρόνοια τους εμπόδισε.

Ο ουράνιος άγγελος συμβούλεψε να μεταφερθεί το βρέφος σ' άλλη χώρα. για να προφυλαχτεί από τον κίνδυνο (όπως στην αφήγηση του ευαγγελίου για τη φυγή του Ιωσήφ και της Μαρίας στην Αίγυπτο).

Στα 30 του χρόνια και ο Ζαρατούστρα άλλαξε όψη.

Του κάκου προσπαθεί ο διάβολος να τον βάλει σε πειρασμό.

Ο Ζαρατούστρα γύριζε στη χώρα, κήρυττε τη θρησκεία, έκανε θαύματα, θεράπευε ασθενείς, τυφλούς, καμπούρηδες, άλαλους.

-Δεν βρίσκετε άραγε, ότι η μορφή του Ιησού Χριστού υπήρχε ήδη πεντακόσια χρόνια πριν απ’ το χριστιανισμό;

13. Ο Απολλώνιος από την Τυάνα.

Αυτός ο έλληνας ιεροκήρυκας έζησε, καταπώς λέει ο θρύλος, σχεδόν την ίδια εποχή με τον Ιησού (σύμφωνα με το χριστιανικό δόγμα, στο δεύτερο μισό του Ι αιώνα).

Να τι λέει γι' αυτόν ένα βιβλίο που γράφτηκε λίγο μετά την εμφάνιση των πρώτων ευαγγελίων:

Ο Πρωτέας — έλληνας θεός της θάλασσας—παρουσιάστηκε στη μάνα του Απολλώνιου και της είπε ότι θέλει να ενσαρκωθεί μέσον αυτής.

Μια μέρα, εκεί που κοιμόταν είδε στ' όνειρό της κάτι κύκνους που της έλεγαν ένα τραγούδι.

Όταν ξύπνησε, γέννησε ένα αγόρι, την ώρα που αστραπές σπάθιζαν τον ουρανό.

Ύστερα απ αυτά αρχίζει η ζωή του θαυματουργού Απολλώνιου που κάνει κάθε είδους θαύματα μέχρι ακόμα και ανάσταση νεκρών.

Διώχνει τη χολέρα, σταματάει τους σεισμούς και, όταν ήλθε η ώρα να πεθάνει αναλήφθηκε στους ουρανούς.

Τον Απολλώνιο από την Τυάνα τον τιμούσαν ακόμα και χριστιανοί και ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος ο Σκληρός (III αιώνας) έβαλε την εικόνα του μες στην εκκλησία πού ‘χε σπίτι του, δίπλα στην εικόνα του Χρίστου.

14. Ο Βιτσιλοποτσίτλι, θεός των μεξικανών ινδιάνων, γεννήθηκε επίσης, όπως λέει ο θρύλος, με θαυματουργό τρόπο από μια παρθένα.

Η Κοατλίκα, η μάνα αυτού του θεού, είδε στον αέρα μια πετούμενη σφαίρα από ζωηρά χρωματισμένο φτερά.

Την έβαλε στο στήθος της και αμέσως ένιωσε ότι ήταν μητέρα.

-Νομίζω ότι αράδιασα αρκετά παραδείγματα θαυματουργών γεννήσεων θεών, που γεννήθηκαν από άμωμες παρθένες.

Όπως ήδη είπα, υπάρχουν αμέτρητοι παρόμοιο θρύλοι και τους συναντάμε σχεδόν σ' όλους τους λαούς και σ' όλες τις θρησκείες.

Δε θεωρούνταν, όμως, μόνον οι θεοί θεϊκής προέλευσης, αλλά και οι βασιλιάδες, καθώς και άλλοι σημαίνοντες άνθρωποι, προσπάθησαν σ' ορισμένες ιστορικές περιόδους, να διακηρύξουν τη θεϊκή τους καταγωγή ισχυριζόμενοι ότι γεννήθηκαν από παρθένες.

Σ' ένα από τα αρχαία μνημεία είναι σκαλισμένη μια επιγραφή που αποδίνεται στο βασιλιά Σαργκόν τον Α' (2300 χρόνια πριν το χριστιανισμό):

«Εγώ είμαι ο Σαργκόν, ο ισχυρός βασιλιάς της Ακκαδίας.
Η μάνα που με γέννησε ήταν άμωμη ιέρεια».

Όταν ο Τσένγκις Χαν κατέχτησε ένα μεγάλο μέρος της Ασίας και δημιούργησε την αυτοκρατορία εκείνων που έκανε την Ευρώπη να τρέμει, οι αυλικοί του τού φτιάξανε μια γενεαλογία σύμφωνα με την οποία και αυτός καταγόταν από αθώα παρθένα.

Ασφαλώς, για να εξηγήσουμε όλους αυτούς τους θρύλους, δεν φτάνει να πούμε ότι για τους θεούς και ορισμένα σημαίνοντα πρόσωπα επινοήθηκε ένας διαφορετικός τρόπος σύλληψης και γέννησης από των απλών θνητών.

Στους ρούσικους λαϊκούς μύθους, παρθένες μένουν έγκυες καταπίνοντας ένα μπιζέλι.

Τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε απ’ όλους αυτούς τους θρύλους των διάφορων λαών για θεούς και θεές, πού είχαν συνταχθεί πολύ πριν την εμφάνιση των αφηγήσεων για την παρθένα Μαρία και τον Ιησού-θεό;

1. Πολύ πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού υπήρξαν σε πολλές χώρες και σε πολλές θρησκείες όλα τα στοιχεία του θρύλου του Χριστού:

-Η προφητεία ότι θα γεννηθεί ένας σωτήρας, η αναγγελία από τους αγγέλους στην παρθένα-μάνα ότι θα γεννήσει το θεό, είτε το γιό του θεού, τα άστρα και τ' αλλά ουράνια φαινόμενα πού συνόδεψαν αυτή τη γέννηση, οι ουράνιες φωνές, το περιστέρι με μορφή «αγίου πνεύματος», καθώς και όλες οι λεπτομέρειες που αφορούν όχι μόνον τη γέννηση, αλλά και τα χρόνια της παιδικής και ώριμης ηλικίας μερικών θεών και ημιθέων: Βούδα, Ζαρατούστρα, Μίθρα κ.λπ.

Όλοι οι θρύλοι της αρχαιότητας περιέχουν τα στοιχεία που θα τα χρησιμοποιούσαν ύστερα από μερικές εκατοντάδες χρόνια οι ευαγγελιστές στην αφήγηση για το Χριστό και που διασκευάστηκαν αργότερα, κατά τη μιαν ή την άλλη μορφή, στους χριστιανικούς θρύλους, έθιμα, κανόνες και δόγματα.

2. Στους θρύλους για το Χριστό η χριστιανική θρησκεία δανείστηκε πολλά από άλλες θρησκείες που ήταν γνωστές εκείνον τον καιρό.

3. Οι γρήγορες επιτυχίες του χριστιανισμού στους διαφόρους λαούς εξηγούνται εν μέρει και από το γεγονός ότι δανείστηκε πολλά από τα θρησκευτικά στοιχεία και από τις δοξασίες των λαών πού ζούσαν εκείνον τον καιρό στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ

*Από το βιβλίο του Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι :
"ΠΩΣ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ,
ΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ
ΟΙ ΘΕΟΙ
ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΕΣ".

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΣΟΛΟΙ ΚΙΛΙΚΙΑΣ.



Οι Σόλοι ήταν ελληνική παράκτια πόλη και λιμάνι της Κιλικίας, 11 χλμ δυτικά από τη σημερινή Μερσίνη (κοντά στο χωριό Viransehir) την οποία έκτισαν οι Ρόδιοι πιθανώς κατά τον 7ο αιώνα π. Χ. Αρχαιολογικές έρευνες δείχνουν ότι η πόλη κατοικούνταν ήδη από την εποχή του χαλκού, από τους Χιττίτες. .

Το 83 π. Χ. οι Σόλοι καταλήφθηκαν από τον Βασιλέα της Αρμενίας Τιγράνη τον Μέγα ο οποίος και την κατέστησε νέα πρωτεύουσα της Χώρας του. Δύο δεκαετίες μετά καταστράφηκε και ξανακτίστηκε από τον Ρωμαίο στρατιωτικό και πολιτικό ηγέτη Πομπήιο, όταν νίκησε εκεί τους κιλικιανούς πειρατές.

Τότε προς τιμήν του η πόλη μετονομάστηκε σε Πομπηιόπολη, όπου και σε απόσταση μισού χιλιομέτρου δημιουργήθηκε περίφημος ρωμαϊκός λιμένας. ΚΑΙ ΖΗΣΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

ΓΝΩΣΤΟΙ ΣΟΛΕΙΣ
• ΚΡΑΝΤΩΡ (περί τα μέσα του 4ου αι. π. Χ. - 275 π. Χ.), φιλόσοφος της Ελληνιστικής Περιόδου (μαθητής του Πολέμωνα), προσκείμενος στην πλατωνική σκέψη και αναφερόμενος ως ο πρώτος σχολιαστής του Πλάτωνα.
• ΆΡΑΤΟΣ Ο ΣΟΛΕΥΣ (305 - 240 π. Χ.) Αλεξανδρινός ποιητής καταγόμενος από τους Σόλους
• ΧΡΥΣΙΠΠΟΣ Ο ΣΟΛΕΥΣ (280 – 206 π. Χ.), φιλόσοφος, ένας από τους σημαντικότερους της Στωικής σχολής, θεωρούμενος ως ένας από τους θεμελιωτές της (γεννημένος είτε στους Σόλους είτε στην Ταρσό)
• ΚΑΣΤΟΡΙΩΝ Ο ΣΟΛΕΥΣ, ποιητής
• ΦΙΛΗΜΩΝ περίπου 362 π. Χ. – 262 π. Χ., Αθηναίος ποιητής και τραγωδός γεννημένος είτε στους Σολους της Κιλικίας είτε στις Συρακούσες της Σικελίας

Πως γίνεται οι προσωπικότητες από τους ΣΟΛΟΥΣ να προέρχονται από τα Ελληνιστικά χρόνια και γι αυτά να μην γίνεται αναφορά στα ιστορικά δεδομένα της πόλης;

Αν δεν υπήρχαν τα νομίσματα της πόλης να αποκαλύψουν την ιστορία της, ποιον άλλον περιμέναμε να το κάνει; Μήπως φταίει που ήταν η κατ εξοχήν πόλη της Ολυμπιάδας εκεί; ΜΕΡΣΙΝΗ η τούρκικη πόλη, δηλαδή ΜΥΡΣΙΝΗ = ΜΥΡΤΙΑ (ΜΥΡΤΑΛΗ) = ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ.

Αυτή κύριοι περισπούδαστοι, είναι η ιστορία χωρίς τα νομίσματα. Ένας πραγματικός πλούτος νομισμάτων, που δεν είναι χώρος εδώ να αναλύσω, διδάσκει τα της πόλης των Ελληνιστικών χρόνων.


*Φωτογραφικό υλικό και κείμενο με την ευγενική παραχώρηση για την ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ: Αστέριος Τσίντσιφος.

ΜΥΩΔΕΙΣ ΘΩΡΑΚΕΣ: ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ.



























O Μυώδης Θώρακας αποτελεί το διαχρονικότερο καλλιτεχνικό τεχνούργημα της Ελληνικής τέχνης.

 Ακροβατώντας μεταξύ Κλασσικής γλυπτικής και πρακτικότητας συνόδεψε τον Ελληνικό Κόσμο σε τρείς ηπείρους ( Αφρική , Ασία,Ευρώπη) για περίπου 20 αιώνες.

Αριστερά :Μυώδης Θώρακας από την κάτω Ιταλία (ύστερος 5ος π.Χ αιώνας).
Σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Ν.Υόρκης.

Δεξιά: Αντίγραφο του Δημητρίου Κατσίκη με εν θερμώ σφυρηλάτηση.

Πηγή:Hellenic Armors

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Ο ΠΥΡΡΙΧΙΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ!


.... Η θεά Αθηνά ήταν η πρώτη που , σείοντας την ασπίδα και το δόρυ της , χόρεψε τον πυρρίχιο τη στιγμή που ξεπήδησε από το κεφάλι του Δία (δεν γεννήθηκε), με πλήρη πολεμικό εξοπλισμό.

Τον ίδιο χορό λέγεται ότι χόρεψε και μετά την συντριβή των Τιτάνων.

Είναι χορός της νίκης που συμβολίζει τον αγώνα και τη δικαίωση απέναντι στα επίγεια, ακόμη και στο ίδιο το γεγονός της γέννησης.

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ "ΘΕΩΝ ΔΙΑΛΟΓΟΙ"...Η ίδια η θεά το πρόσφερε ως δώρο στους Έλληνες!

Ο χορός χορευόταν σε μεγάλες γιορτές όπως αυτή των Παναθηναίων αλλά και αποτελούσε μέρος της στρατιωτικής εκπαίδευσης των αρχαίων Ελλήνων.



*Φωτογραφικό υλικό και κείμενο με την ευγενική παραχώρηση για την ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ: Μάια Τσεπουλίδου.